بیماری پارکینسون چیست و چگونه ایجاد می شود؟

بیماری پارکینسون (Parkinsons Disease) یک اختلال عصبی پیشرونده است. اولین علائم مشکلات حرکتی است.

حرکات صاف و هماهنگ عضلات بدن توسط دوپامین، ماده ای که در مغز ترشح می شود، امکان پذیر می شود. دوپامین در بخشی از مغز به نام “جسم سیاه” تولید می شود.

در پارکینسون، سلول های جسم سیاه شروع به مردن می کنند. وقتی این اتفاق می افتد، سطح دوپامین کاهش می یابد. وقتی 60 تا 80 درصد کاهش یافت، علائم پارکینسون ظاهر می شود.

بیماری پارکینسون

علائم بیماری پارکینسون

برخی از علائم اولیه پارکینسون می تواند چندین سال قبل از بروز مشکلات حرکتی آغاز شود. این علائم اولیه عبارتند از:

چهار مشکل عمده حرکتی دیده شده عبارتند از:

علائم ثانویه عبارتند از:

  • صورت بدون احساس
  • قفل شدن هنگام راه رفتن
  • گفتاری خفه و کم حجم
  • پلک زدن و بلع کاهش می یابد
  • تمایل به عقب افتادن
  • نوسان بازو هنگام راه رفتن کاهش می یابد
  • راه رفتن پارکینسونی، که تمایل به برداشتن قدم های گیج و نامرتب هنگام راه رفتن دارد

سایر علائم مرتبط ممکن است شامل موارد زیر باشد:

علائم اولیه بیماری پارکینسون ممکن است شناخته نشده باشد. بدن شما ممکن است سال ها قبل از شروع مشکلات حرکتی با این علائم هشدار دهنده، سعی کند شما را از اختلال حرکتی آگاه کند.

دلایل بیماری پارکینسون

علت دقیق پارکینسون ناشناخته است. ممکن است هر دو مولفه ژنتیکی و محیطی داشته باشد. برخی دانشمندان معتقدند که ویروس ها می توانند پارکینسون را نیز تحریک کنند.

سطوح پایین دوپامین و نوراپی نفرین، ماده ای که دوپامین را تنظیم می کند، با پارکینسون در ارتباط هستند.

پروتئین های غیرعادی به نام لوی بادی (Lewy Body) نیز در مغز افراد مبتلا به پارکینسون یافت شده است. دانشمندان نمی دانند، در صورت وجود، لوی بادی در ایجاد پارکینسون چه نقشی دارند.

اگرچه علت مشخصی وجود ندارد، اما تحقیقات گروه هایی را شناسایی کرده است که به احتمال زیاد به این بیماری مبتلا می شوند که شامل موارد زیر است:

  • جنسیت. مردان یک و نیم برابر بیشتر از زنان به پارکینسون مبتلا می شوند.
  • نژاد. طبق منبعی معتبر، شیوع پارکینسون در سفیدپوستان در مقایسه با سیاه پوستان یا آسیایی ها بیشتر است. موقعیت جغرافیایی ممکن است یکی از دلایل افزایش خطر باشد.
  • سن. پارکینسون معمولاً در سنین 50 تا 60 سال ظاهر می شود. فقط در حدود چهار درصد موارد قبل از 40 سالگی اتفاق می افتد.
  • سابقه خانوادگی. افرادی که دارای اعضای نزدیک خانواده با بیماری پارکینسون هستند، بیشتر در معرض ابتلا به بیماری پارکینسون قرار دارند.
  • سموم. قرار گرفتن در معرض سموم خاص ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهد.
  • آسیب سر. افرادی که از ناحیه سر آسیب می بینند ممکن است به بیماری پارکینسون مبتلا شوند.

هر ساله، محققان در تلاشند بفهمند که چرا مردم به پارکینسون مبتلا می شوند.

تست آنلاین پارکینسون روشی سریع و آسان برای آزمایش بیماری پارکینسون است. برای شروع تست بر روی تصویر زیر کلیک کنید:

تست انلاین پارکینسون

درمان های بیماری پارکینسون

درمان پارکینسون به ترکیبی از موارد زیر بستگی دارد:

  • تغییر سبک زندگی
  • داروها
  • درمان ها

استراحت کافی، ورزش و رژیم غذایی متعادل مهم است. گفتاردرمانی، کاردرمانی و فیزیوتراپی نیز می توانند به بهبود ارتباطات و مراقبت از خود کمک کنند.

تقریباً در همه موارد، دارو برای کمک به مدیریت علائم مختلف جسمی و روحی مرتبط با بیماری مورد نیاز خواهد بود.

داروهایی که برای درمان بیماری پارکینسون مورد استفاده قرار می گیرند

تعدادی از داروهای مختلف می تواند برای درمان پارکینسون استفاده شود.

لوودوپا

لوودوپا رایج ترین روش درمان پارکینسون است. به جبران دوپامین کمک می کند.

حدود 75 درصد موارد به لوودوپا پاسخ می دهند، اما همه علائم بهبود نمی یابند. لوودوپا به طور کلی با کاربیدوپا تجویز می شود.

کاربیدوپا تجزیه لوودوپا را به تأخیر می اندازد که به نوبه خود در دسترس بودن لوودوپا در سد خونی مغزی را افزایش می دهد.

آگونیست های دوپامین

آگونیست های دوپامین می توانند از عملکرد دوپامین در مغز تقلید کنند. اثربخشی آن ها کمتر از لوودوپا است، اما در صورت کمبود لوودوپا می توانند به عنوان داروهای پل مفید باشند.

داروهای این کلاس شامل بروموکریپتین، پرامیپکسول و روپینیرول است.

آنتی کولینرژیک ها

از داروهای آنتی کولینرژیک برای جلوگیری از سیستم عصبی پاراسمپاتیک استفاده می شود. آن ها می توانند به سختی کمک کنند.

بنزتروپین (کوژنتین) و تری هکسی فنیدیل آنتی کولینرژیک هایی هستند که برای درمان پارکینسون استفاده می شوند.

آمانتادین (Symmetrel)

آمانتادین (Symmetrel) را می توان همراه با کاربیدوپا-لوودوپا استفاده کرد. این یک داروی مسدود کننده گلوتامات (NMDA) است. تسکین کوتاه مدت برای حرکات غیر ارادی (دیسکینزی) که می تواند از عوارض جانبی لوودوپا باشد را ارائه می دهد.

مهار کننده های COMT

مهارکننده های Catechol O-methyltransferase (COMT) اثر لوودوپا را طولانی می کنند. انتاکاپون (Comtan) و تولکاپون (Tasmar) نمونه هایی از مهارکننده های COMT هستند.

تولکاپون می تواند باعث آسیب کبدی شود. معمولاً برای افرادی که به سایر روش های درمانی پاسخ نمی دهند ذخیره می شود.

اکتاکاپون باعث آسیب کبدی نمی شود.

Stalevo دارویی است که اکتاکاپون و کاربیدوپا-لوودوپا را در یک قرص ترکیب می کند.

بازدارنده های MAO-B

مهار کننده های MAO-B آنزیم مونوآمین اکسیداز B را مهار می کنند. این آنزیم باعث تجزیه دوپامین در مغز می شود. سلگیلین (الدپریل) و راساژیلین (آزیلکت) نمونه هایی از مهارکننده های MAO-B هستند.

قبل از مصرف هر داروی دیگر با مهار کننده های MAO-B با پزشک خود صحبت کنید. آن ها می توانند با بسیاری از داروها تداخل کنند از جمله:

  • داروهای ضد افسردگی
  • سیپروفلوکساسین
  • عصاره علف چای
  • برخی از مواد مخدر

با گذشت زمان، اثربخشی داروهای پارکینسون می تواند کاهش یابد. در اواخر مرحله پارکینسون، عوارض جانبی برخی از داروها ممکن است بیشتر از مزایای آن باشد. با این حال، آن ها هنوز هم می توانند مدیریت کافی علائم را فراهم کنند.

جراحی پارکینسون

مداخلات جراحی مختص افرادی است که به دارو ، درمان و تغییر سبک زندگی پاسخ نمی دهند.

برای درمان پارکینسون از دو نوع جراحی اصلی استفاده می شود:

تحریک عمیق مغز (DBS)

تحریک عمیق مغز (DBS)

در طی تحریک عمیق مغز (DBS)، جراحان الکترودها را در قسمت های خاصی از مغز کاشتند. یک ژنراتور متصل به الکترودها برای کمک به کاهش علائم پالس هایی را ارسال می کند.

درمان با پمپ

در ژانویه 2015، سازمان غذا و دارو (FDA) درمانی را با استفاده از پمپ به نام Duopa تصویب کرد.

پمپ ترکیبی از لوودوپا و کاربیدوپا را ارائه می دهد. برای استفاده از پمپ، پزشک شما باید با جراحی برای قرار دادن پمپ در نزدیکی روده کوچک انجام دهد.

تشخیص بیماری پارکینسون

هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص پارکینسون وجود ندارد. تشخیص براساس سابقه سلامتی، معاینه جسمی و عصبی و همچنین بررسی علائم و نشانه ها انجام می شود.

برای رد سایر شرایط ممکن است از آزمایشات تصویربرداری، مانند اسکن CAT یا MRI استفاده شود. همچنین ممکن است از اسکن حامل دوپامین (DAT) استفاده شود. اگرچه این آزمایش ها پارکینسون را تأیید نمی کنند، اما می توانند به موارد دیگر کمک کرده و از تشخیص پزشک حمایت کنند.

مراحل بیماری پارکینسون

پارکینسون یک بیماری پیش رونده است، به این معنی که علائم این بیماری به طور معمول با گذشت زمان بدتر می شود.

بسیاری از پزشکان از مقیاس Hoehn و Yahr برای طبقه بندی مراحل آن استفاده می کنند. این مقیاس علائم را به پنج مرحله تقسیم می کند و به متخصصان مراقبت های بهداشتی کمک می کند تا بدانند که علائم و نشانه های بیماری چقدر پیشرفته است.

مرحله ی 1

مرحله 1 پارکینسون خفیف ترین شکل است. در واقع، ممکن است علائمی را مشاهده کنید که قابل توجه باشند. آن ها ممکن است هنوز در زندگی و کارهای روزمره شما اختلال ایجاد نکنند.

اگر علائمی دارید، ممکن است در یک طرف بدن شما باشد.

مرحله 2

پیشرفت از مرحله 1 به مرحله 2 می تواند ماه ها یا حتی سال ها طول بکشد. تجربه هر شخص متفاوت خواهد بود.

در این مرحله متوسط، ممکن است علائمی مانند:

  • سفتی عضله
  • لرزیدن
  • تغییر در حالات صورت
  • لرزیدن

سفتی عضله می تواند کارهای روزمره را پیچیده کرده و باعث طولانی شدن مدت زمان انجام آن ها شود. با این حال، در این مرحله، بعید است که مشکلات تعادلی را تجربه کنید.

علائم ممکن است در هر دو طرف بدن ظاهر شود. تغییر در حالت، نحوه راه رفتن و حالات صورت ممکن است بیشتر به چشم بیاید.

مرحله 3

در این مرحله میانی، علائم به یک نقطه عطف تبدیل می شوند. اگرچه بعید است علائم جدیدی را تجربه کنید، اما ممکن است بیشتر قابل توجه باشد. آن ها همچنین ممکن است در همه کارهای روزمره شما تداخل ایجاد کنند.

حرکات به طور محسوسی کندتر است، که سرعت فعالیت ها را کاهش می دهد. مسائل مربوط به تعادل نیز مهمتر می شوند، بنابراین سقوط بیشتر است. اما افراد مبتلا به مرحله 3 پارکینسون معمولاً می توانند استقلال و فعالیت های کامل خود را بدون کمک زیاد حفظ کنند.

مرحله 4

پیشرفت از مرحله 3 به مرحله 4 تغییرات قابل توجهی ایجاد می کند. در این مرحله، ایستادن بدون واکر یا وسیله کمکی بسیار دشوار خواهید شد.

واکنش ها و حرکات عضلانی نیز به طور قابل توجهی کند می شوند. زندگی به تنهایی می تواند ناامن و احتمالاً خطرناک باشد.

مرحله 5

در این مرحله پیشرفته، علائم شدید، کمک شبانه روزی را به یک ضرورت تبدیل می کنند. ایستادن دشوار خواهد بود، اگر غیرممکن نباشد. به احتمال زیاد صندلی چرخدار مورد نیاز است.

همچنین، در این مرحله، افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است دچار گیجی، توهم و هذیان شوند. این عوارض بیماری می تواند در مراحل بعدی شروع شود.

زوال عقل پارکینسون

زوال عقل پارکینسون از عوارض بیماری پارکینسون است. این امر باعث می شود تا افراد با استدلال، تفکر و حل مسئله دچار مشکل شوند. این اتفاق کاملاً رایج است – 50 تا 80 درصد افراد مبتلا به پارکینسون تا حدی دچار زوال عقل می شوند.

علائم زوال عقل بیماری پارکینسون شامل موارد زیر است:

  • افسردگی
  • اختلالات خواب
  • هذیان
  • گیجی
  • توهم
  • نوسانات خلقی
  • لکنت زبان
  • تغییر در اشتها
  • تغییر در سطح انرژی

بیماری پارکینسون سلول های دریافت کننده مواد شیمیایی در مغز را از بین می برد. با گذشت زمان، می تواند منجر به تغییرات چشمگیر، علائم و عوارض شود.

برخی از افراد به احتمال زیاد به زوال عقل بیماری پارکینسون مبتلا می شوند. عوامل خطر برای این بیماری عبارتند از:

  • جنسیت. مردان بیشتر به آن مبتلا می شوند.
  • سن. با افزایش سن خطر افزایش می یابد.
  • اختلال شناختی موجود. اگر قبل از تشخیص پارکینسون دچار مشکلات حافظه و خلق شده باشید، ممکن است خطر ابتلا به زوال عقل بیشتر باشد.
  • علائم شدید پارکینسون. اگر دچار اختلال حرکتی شدید مانند عضلات سفت و سخت و مشکل در راه رفتن شدید، ممکن است بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری پارکینسون باشید.

در حال حاضر، هیچ درمانی برای زوال عقل بیماری پارکینسون وجود ندارد. در عوض، پزشک در معالجه علائم دیگر تمرکز خواهد کرد.

بعضی اوقات داروهایی که برای انواع دیگر زوال عقل استفاده می شود می توانند مفید باشند.

این رایج ترین سیستم مرحله بیماری پارکینسون است، اما گاهی اوقات از سیستم های مرحله بندی جایگزین برای پارکینسون استفاده می شود.

وراثت پارکینسون

محققان معتقدند که هم ژن های شما و هم محیط می توانند در ابتلا به پارکینسون نقش داشته باشند. با این حال، چقدر تأثیر دارند، ناشناخته است. بیشتر موارد در افرادی رخ می دهد که سابقه خانوادگی این بیماری را ندارند.

موارد ارثی پارکینسون نادر است. غیر معمول است که والدین پارکینسون را به کودک منتقل کنند.

طبق موسسه ملی بهداشت، فقط 15 درصد از افراد مبتلا به پارکینسون سابقه خانوادگی این بیماری را دارند.

درمان پارکینسون

در حال حاضر هیچ درمانی برای پارکینسون وجود ندارد، بیماری که مزمن است و با گذشت زمان بدتر می شود. سالانه بیش از 50،000 مورد جدید در ایالات متحده گزارش می شود. اما حتی ممکن است موارد بیشتری وجود داشته باشد، زیرا پارکینسون اغلب به درستی تشخیص داده نمی شود.

گزارش شده است که عوارض پارکینسون چهاردهمین علت اصلی مرگ در ایالات متحده در سال 2016 است.

پیش آگاهی پارکینسون

عوارض ناشی از پارکینسون می تواند کیفیت زندگی و پیش آگاهی را تا حد زیادی کاهش دهد. به عنوان مثال، افراد مبتلا به پارکینسون می توانند سقوط خطرناک و همچنین لخته شدن خون در ریه ها و پاها را تجربه کنند. این عوارض می توانند کشنده باشند.

درمان مناسب، پیش آگاهی شما را بهبود می بخشد و امید به زندگی را افزایش می دهد.

کاهش سرعت پارکینسون ممکن است ممکن نباشد، اما شما می توانید برای غلبه بر موانع و عوارض برای داشتن کیفیت زندگی بهتر تا آنجا که ممکن است تلاش کنید.

امید به زندگی پارکینسون

بیماری پارکینسون کشنده نیست. با این حال، عوارض مربوط به پارکینسون می تواند طول عمر افراد مبتلا به بیماری را کوتاه کند.

ابتلا به پارکینسون خطر ابتلا به عوارض بالقوه تهدید کننده زندگی را افزایش می دهد، مانند تجربه:

  • سقوط
  • لخته شدن خون
  • عفونت های ریوی
  • انسداد در ریه ها

این عوارض می تواند باعث مشکلات شدید سلامتی شود. حتی می توانند کشنده باشند.

مشخص نیست پارکینسون چقدر امید به زندگی فرد را کاهش می دهد. یک مطالعه به بررسی میزان بقای 6 ساله نزدیک به 140،000 نفر مبتلا به پارکینسون پرداخته است. در آن دوره 6 ساله 64 درصد افراد مبتلا به پارکینسون درگذشت.

علاوه بر این، در طول این مطالعه 70 درصد افراد مبتلا به زوال عقل در بیماری پارکینسون، تشخیص داده شدند. کسانی که به اختلال حافظه مبتلا شده اند، میزان بقای آن ها کمتر است.

ورزش در پارکینسون

زنی بر روی صندلی نشسته و در حال ورزش است

پارکینسون اغلب باعث مشکلاتی در فعالیت های روزمره می شود. اما تمرینات و کشش های بسیار ساده ممکن است به شما در جابجایی و راه رفتن با ایمنی بیشتر کمک کند.

برای بهبود راه رفتن

  • با دقت راه بروید.
  • سرعت خود را حفظ کنید – سعی کنید خیلی سریع حرکت نکنید.
  • بگذارید ابتدا پاشنه پا به زمین بخورد.
  • وضعیت خود را بررسی کنید و صاف بایستید. این به شما کمک می کند تا کمتر جابجا شوید.

برای جلوگیری از سقوط

  • سعی کنید هنگام راه رفتن وسایل را حمل نکنید.
  • سعی کنید از متمایل شدن و کشیدن خود به جلو خودداری کنید.
  • برای چرخش، یک دور برگردید. روی پاهای خود چرخش ندهید.
  • تمام خطرات افتادن در خانه مانند فرش های لیز را بردارید.
  • به عقب راه نروید.

هنگام لباس پوشیدن

  • به خودتان فرصت کافی دهید تا آماده شوید. از عجله پرهیز کنید.
  • لباسی را انتخاب کنید که پوشیدن و درآوردن آن آسان باشد.
  • سعی کنید شلوار و دامن با بندهای کمری کشدار بپوشید. این موارد ممکن است از دکمه ها و زیپ ها راحت تر باشد.

یوگا از حرکت عضلانی هدفمند برای ساخت عضله، افزایش تحرک و بهبود انعطاف پذیری استفاده می کند. افراد مبتلا به پارکینسون ممکن است متوجه یوگا شوند حتی به کنترل لرزش در برخی اندام های آسیب دیده نیز کمک می کند.

رژیم غذایی پارکینسون

برای افرادی که مبتلا به پارکینسون هستند، رژیم غذایی می تواند نقش مهمی در زندگی روزمره داشته باشد. اگرچه این کار باعث درمان نمی شود، اما یک رژیم غذایی سالم ممکن است تأثیر قابل توجهی داشته باشد.

پارکینسون نتیجه کاهش سطح دوپامین در مغز است. شما ممکن است بتوانید سطح هورمون را به طور طبیعی با غذا افزایش دهید.

به همین ترتیب، یک رژیم غذایی متعادل و غنی از مواد مغذی که روی مواد مغذی خاصی تمرکز دارد ، ممکن است بتواند به کاهش برخی علائم کمک کرده و از پیشرفت بیماری جلوگیری کند. این غذاها عبارتند از:

آنتی اکسیدان ها

غذاهای حاوی این مواد می توانند از استرس اکسیداتیو و آسیب رساندن به مغز جلوگیری کنند. غذاهای غنی از آنتی اکسیدان شامل آجیل، توت و سبزیجات شب بو است.

باقلا

این لوبیای سبز آهکی حاوی لوودوپا است، همان ماده ای که در برخی از داروهای پارکینسون استفاده می شود.

امگا 3

این چربی های سالم برای قلب و مغز، موجود در ماهی قزل آلا، صدف، بذر کتان و برخی لوبیاها ممکن است به محافظت از مغز شما در برابر آسیب کمک کنند.

علاوه بر مصرف بیشتر این غذاهای مفید، ممکن است بخواهید از مصرف لبنیات و چربی های اشباع شده خودداری کنید. این گروه های غذایی ممکن است خطر ابتلا به پارکینسون را افزایش دهند یا سرعت پیشرفت را افزایش دهند.

مواد غذایی

پارکینسون و دوپامین

بیماری پارکینسون یک اختلال تخریب عصبی است. روی نورون های تولید کننده دوپامین (دوپامینرژیک) در مغز تأثیر می گذارد. دوپامین ماده شیمیایی مغز و انتقال دهنده عصبی است. به ارسال سیگنال های الکتریکی به اطراف مغز و از طریق بدن کمک می کند.

این بیماری از ایجاد دوپامین در این سلول ها جلوگیری می کند و ممکن است به خوبی مغز بتواند از دوپامین استفاده کند. با گذشت زمان، سلول ها به طور کامل می میرند. افت دوپامین اغلب به تدریج انجام می شود. به همین دلیل علائم پیشرفت می کنند، یا به آرامی بدتر می شوند.

بسیاری از داروهای پارکینسون داروهای دوپامینرژیک هستند. هدف آن ها افزایش سطح دوپامین یا تأثیرگذاری بیشتر آن بر روی مغز است.

پارکینسون در مقابل MS

در نگاه اول، بیماری پارکینسون و بیماری ام اس (MS) بسیار شبیه به نظر می رسد. هر دو سیستم عصبی مرکزی را تحت تأثیر قرار می دهند و می توانند علائم مشابه بسیاری ایجاد کنند.

این شامل:

  • لرزش
  • لکنت زبان
  • تعادل و بی ثباتی ضعیف
  • تغییر در حرکت و راه رفتن
  • ضعف عضلانی یا از دست دادن هماهنگی عضلات

این دو شرایط بسیار متفاوت هستند. تفاوت های اصلی عبارتند از:

علت

ام اس یک بیماری خود ایمنی است. پارکینسون نتیجه کاهش سطح دوپامین در مغز است.

سن

ام اس در وهله اول افراد جوانتر را مبتلا می کند، میانگین سنی تشخیص در سنین 20 تا 50 سالگی است. پارکینسون بیشتر در افراد بالای 60 سال دیده می شود.

علائم

افراد مبتلا به ام اس بیماری هایی مانند سردرد، کاهش شنوایی، درد و دوبینی را تجربه می کنند. پارکینسون می تواند در نهایت باعث سفتی عضلات و دشواری راه رفتن، وضعیت بد بدن، از دست دادن کنترل عضلات، توهم و زوال عقل شود.

اگر علائم غیرمعمولی از خود نشان می دهید، ممکن است پزشک هنگام تشخیص هر دو مورد را در نظر بگیرد. برای کمک به تشخیص این دو بیماری ممکن است از آزمایشات تصویربرداری و آزمایش خون استفاده شود.

پیشگیری از پارکینسون

پزشکان و محققان نمی دانند که چه عواملی باعث پارکینسون می شوند. آن ها همچنین مطمئن نیستند که چرا در هر فرد متفاوت پیشرفت می کند. به همین دلیل چگونگی پیشگیری از بیماری نامشخص است.

هر ساله، محققان دلیل وقوع پارکینسون را بررسی می کنند و برای جلوگیری از آن چه می توان انجام داد تحقیق می کنند. منبع معتبری نشان می دهد که عوامل سبک زندگی – مانند ورزش بدنی و رژیم غذایی غنی از آنتی اکسیدان – ممکن است دارای اثر محافظتی باشد.

اگر سابقه خانوادگی پارکینسون دارید، ممکن است آزمایش ژنتیک را در نظر بگیرید. ژن های خاصی به پارکینسون متصل شده اند. اما مهم است که بدانید داشتن این جهش های ژنی به معنای ابتلا به این بیماری نیست.

با پزشک خود در مورد خطرات و مزایای آزمایش ژنتیکی صحبت کنید.

سخن آخر

کارشناسان هنوز مطمئن نیستند که چه چیزی باعث پارکینسون می شود. این یک بیماری مادام العمر است که با تغییر در سبک زندگی و درمان های پزشکی قابل کنترل است. اگر علائم پارکینسون را تجربه کردید یا اینکه تشخیص داده شده اید و به دنبال راه های جدید برای مدیریت این بیماری هستید، با پزشک خود صحبت کنید.

منبع: healthline

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آدرس:

مشهد – بلوار رضا - رضا 29 - پلاک 81
مشهد - پارک علم و فن آوری خراسان رضوی

فن آسا با هدف طراحی و توسعه ابزارهای هوشمند و نوین توانبخشی و با استفاده از تکنولوژی روز دنیا تلاش داریم زندگی بهتر و آسانتری برای بیماران عزیز به ارمغان آوریم

تلفن :

05191010991
09056799303

فن آسا با هدف طراحی و توسعه ابزارهای هوشمند و نوین توانبخشی و با استفاده از تکنولوژی روز دنیا تلاش داریم زندگی بهتر و آسانتری برای بیماران عزیز به ارمغان آوریم

Shopping Cart
به بالای صفحه بردن